هفتاد

آقای میم ، اومدی مث نور رد شدی. درسته خودم گفتم برو ولی دچار کردی و رفتی .

دیشبدیگه خیلی دلم برات تنگ شد . تشکر بهونه بود . اومدم باهات حرف بزنم دلم آروم شه . نمیدونم چرا دیگه به رو خودش نمیاره ...

غزال راس میگه . گفت قشنگ از اون آدماس که میشه بهش اعتماد کرد و تکیه کرد .

ولی ب-ص گف نمیشه . گف آینده نداره . گف حرفاش سبکه . اگه برات این مهمه که کسی که میبری توی جمع دوستات و خانوادت حرفای پر باری بزنه و بگن عجب آدم فهمیده ایه ، این نیس.

و من جواب ندادم بهت و گفتم برو .

چون نمیخام اذیتت کنم . من همش میخام تورو با آقای الف مقایسه کنم . ببینمش دوباره داستانم شروع میشه . نمیخام دوستیمون خراب شه . وگرنه کی بدش میاد با تو باشه ؟ وقتی آرومم پیشت چرا نخام باهات باشم ؟ ولی مگه پایداره ؟

هذیون ...

گاه نوشت های من...